سپس راضى باشد به هر آنچه كرده است و با اين حال سعى و كوشش هم در كار خود بكند و كارهاى خود را شرط و زمينهء تخصيص قدرت خدا بداند بدان چه براى او مىكند ، و اينجا ظاهر مىشود معنى : لا جبر و لا تفويض بل امر بين الامرين . از مجلسى ( ره ) - « إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقامٍ » ابن عامر و نافع ، ميمِ مقام را مضمون خوانده‌اند يعنى اقامتگاهِ « امين » يعنى آسوده‌اند از تغييرات ، و آسوده‌اند از شيطان و غمها ، بيضاوى گفته : آسوده‌اند از آفت و نقل مكان ، انتهى . من گويم ، اكثر مفسران آن را به مقام آخرت تفسير كرده‌اند و ظاهر روايت آسودگى در دنيا است ، و ممكن است مقصود هر دو باشد و خبر هم با آن منافى نيست ، و شايد مراد آسودگى آنها است از ضلالت و سرگردانى فتن در دنيا و از همهء آفات عقوبات در آخرت ، و بر اين معنى حمل شود قول خدا سبحانه ( 62 سوره يونس ) : « هلا دوستان خدا ترسى بر آنان نيست و نه غمنده شوند ، زيرا ترس از گمراهى بر آنها نيست و غمى از مصائب دنيا ندارند زيرا مىدانند كه خوش عاقبت هستند » . از مجلسى ( ره ) - « الأعاجيب » جمع اعجوبه است و آن چيزى است كه حسن يا قبحش تو را به عجب آورد ، و در اينجا مقصود اولى است و دلالت دارد بر اينكه خوب است خوف و رجاء هر دو به حد كمال باشند و با هم منافاتى ندارند ، زيرا ملاحظه وسعت رحمت خدا و غنا وجودش و لطف او به بنده‌هايش مايهء اميد است و توجه به سختى عذابش و تهديداتى كه به بنده‌هاى گنه‌كارش كرده مايهء ترس و بيم است با اينكه سبب ترس به نقص عبد و تقصير و بد كردارى و قصور او از قرب و وصال بر گردد و از فرو رفتن او در آنچه موجب خسران و و بال است و اسباب اميدوارى برگردد به لطف و رحمت خدا و عفو او و آمرزش و وفور احسان حضرت او و هر دو در نهايت كمال